OVER VERSLAVING

Nova Vida Verslaving zorgHeeft u een verslaving? Bent u verslaafd of niet? In meerdere gevallen vindt de verslaafde dat zijn / haar gebruik of gedrag niet dermate problematisch is. De omgeving daarentegen is vaak een andere mening toegedaan.

Indien de persoon wel erkent dat hij / zij een verslaving heeft, blijkt het toch nog moeilijk te zijn om dit te aanvaarden en bereid te zijn tot daadwerkelijke gedragsverandering.

Redenen hiervoor kunnen zijn:
angst voor verandering,
ongeloof in het slagen,
moeilijke leefomstandigheden,etc.

Dit alles zorgt voor een spanningsveld waar ook de omgeving niet van gespaard blijft. Verslaving wordt wel eens de ziekte van de ontkenning genoemd. Is verslaving dan een ziekte?
Zo ja, is herstel dan wel mogelijk en hoe? Waar kan de familie helpen?

Op al van deze vragen bieden wij u graag een antwoord.

WAT IS VERSLAVING?

Verslaving is een toestand waarin een persoon mentaal en/of fysiek van een gedrag of psychoactief middel afhankelijk is. Dit kenmerkt zich door obsessief handelen, controleverlies, onvoorspelbaar gedrag, mateloosheid, grenzeloosheid en machteloosheid.

Het gedrag is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel en/of het obsessief handelen. Dit kan ten koste gaan van andere belangrijke activiteiten. Wanneer men deze psychoactieve stof of gedragingen moet loslaten kunnen er ontwenningsverschijnselen optreden.

Vroeger werd verslaving gezien als een karakterzwakte. Nu weet men inmiddels dat een samenspel van processen in de hersenen mede verantwoordelijk is voor het ontwikkelen van een afhankelijkheid. Het proces wordt in gang gezet door dopamine (gelukshormoon), een bood-schappersstofje dat o.a. verantwoordelijk is voor het opwekken van verlangen door een stimulans (alcohol, cocaïne, medicatie, gokken, gamen, sporten, eten…) of door iets wat hier aan doet denken. De grote hoeveel-heden dopamine die hierbij vrijkomen maken dat de persoon zich goed voelt.

Daarom is men aanvankelijk meestal niet erg gemotiveerd om de inname van het middel te stoppen of het gedrag te wijzigen. Zelfs na geruime tijd van onthouding kan het beloningssysteem opnieuw en zelfs onbewust geactiveerd worden en zo een herval uitlokken.

Verslaving brengt met zich mee dat het beoordelingsvermogen, de zelfbeheersing en andere cognitieve processen minder goed verlopen.

Wetenschappelijk onderzoek heeft dan ook uitgewezen dat verslaving een chronische progressieve ziekte is die, indien er geen behandeling plaatsvindt, meestal onverminderd voortschrijdt. (https://www.youtube.com/watch?v=JVQy-LUE9Ss)

Criteria van Verslaving

Verslaving wordt vastgesteld aan de hand van 11 criteria van de zogenaamde DSM-V*.
De DSM-V is een wereldwijd gebruikt boek waarin alle psychiatrische aandoeningen beschreven staan.
De DSM maakt geen onderscheid meer tussen misbruik en afhankelijkheid maar spreekt van “stoornissen in het gebruik van middelen” (substance abuse disorders).

Voldoe je aan twee of drie criteria dan heb je een milde stoornis in het gebruik van middelen. Voldoe je aan vier of vijf criteria dan is er sprake van gematigde (moderate) stoornis en bij zes of meer symptomen is er sprake van een ernstige stoornis.

CRITERIA VAN VERSLAVING

De 11 criteria zijn:

  1. Vaker en in grotere hoeveelheden gebruiken dan het plan was.
  2. Mislukte pogingen om te minderen of te stoppen.
  3. Gebruik en herstel van gebruik kosten veel tijd.
  4. Sterk verlangen om te gebruiken.
  5. Door gebruik tekortschieten op het werk, school of thuis.
  6. Blijven gebruiken ondanks dat het problemen met zich meebrengt op relationeel vlak.
  7. Opgeven van hobby’s, sociale activiteiten of werk door gebruik.
  8. Voortdurend gebruik, zelfs wanneer je daardoor in gevaar komt.
  9. Voortdurend gebruik ondanks lichamelijke of psychische problemen.
  10. Grotere hoeveelheden nodig hebben om het aanvankelijk effect te voelen.
  11. Het optreden van onthoudingsverschijnselen die minder hevig worden door meer te gebruiken.

Verslaving de ziekte van ontkenning

Ontkenning bij verslaving

Verslaving wordt wel eens de ziekte van de ontkenning genoemd.

Dit is de belangrijkste reden waarom mensen met een verslaving pas na een crisis in een behandelingstraject terecht komen. Zelfs tijdens het behandelingstraject is bij een aantal de ontkenning nog sterk aanwezig. De ziekte maakt dat men de verslaving gaat ontkennen, minimaliseren of bagatelliseren. Bovendien wordt de oorzaak van verslaving vaak buiten zichzelf gelegd. Het is niet steeds mogelijk te achterhalen waar de precieze oorzaak zich bevindt. De belangrijkste eerste stap is om de ziekte te erkennen en hoe ermee te leren leven of om te gaan. Hierbij wordt o.a. gekeken naar wat de faciliterende factoren zijn.

Mensen met een verslaving die op eigen initiatief hulp zoeken, doen dit vaak pas in een laat stadium. Tijdens deze fase heeft de verslaving zowel bij de persoon in kwestie als voor de onmiddellijke omgeving reeds voor talloze problemen gezorgd.

Zelfs als mensen met een verslaving in een diepe crisis belanden (de zogeheten ‘Rock bottom’) zijn ze vaak nog steeds in ontkenning over hun afhankelijkheid. Daarom is het belangrijk de omgeving maximaal te betrekken om o.a.  het probleembesef bij de cliënt te vergroten. Zij zien dikwijls eerder de schade die veroorzaakt wordt.

Contact
close slider

BEL NU:

03 298 45 61

(7/7 Bereikbaar)
Nova Vida Belgie
Marcel Auburtinlaan 47
2600 Berchem
03 298 45 61
info@novavida.eu

Bel mij terug aub
Ik wil een afspraak maken
Ik wens graag meer info